125. The Horsshoe Bend, samen met de KLM crew

Vandaag gaan we een bezoek brengen aan de Horsshoe Bend, heel speciaal. We waren eerst naar het Navajo Nationaal Monument geweest, waar veel over de geschiedenis van de Navajo Indianen te vinden is. De Horsshoe Bend, is een hoefijzervormige meander van de Colorado-rivier. Kijk vooral naar de prachtige foto’s.

Navajo Nationaal Monument

Na het Navajo museum en het bezoek aan de stuwdam, gingen we naar een plek met schitterend uitzicht, richting Lake Powell. Hier kwamen we een heel gezellige en aardige familie uit Duitsland tegen, die in de omgeving van Stuttgart wonen. Zij hebben twee zoons en een dochter, die in Texas als aupair werkte en die hadden ze bezocht. De jongens misten hun zus zo verschrikkelijk, dus blij dat ze daar geweest waren en aan het eind van de vakantie zouden ze elkaar nogmaals zien.

Het leuke Duitse echtpaar met hun zonen

 

Lake Powell

Uitloper van Lake Powell

De stuwdam

Prachtige brug

Er is hier ook een prachtig museum

De stuwdam, met daarvoor  Lake Powell

De Horsshoe is een hoefijzervormige meander van de Coloradorivier, dus de nieuwsgierigheid is groot.

 

In de verte, achter deze berg is de Horsshoe Bend

Op weg naar de Horsshoe

Als je hier komt, weet je nog steeds niet wat je te wachten staat, maar het is om kippenvel van te krijgen, niet van de waaghalzen, die op de randjes gaan staan om zich te laten fotograferen, die zijn er altijd, maar van het schitterende uitzicht, met de fantastische kleuren.

De Coloradorivier, die hier  meanderd

De kleuren, zo geweldig

De dieptes

De Horsshoe

Tijdens ons bezoek, kwamen we de crew van de KLM vlucht naar Salt Lake City tegen en zij wilden graag een paar foto’s  met de Horsshoe op de achtergrond, dus heb ik er een aantal gemaakt en via de handy aan hen gestuurd. Alle foto’s die ik heb gemaakt laat ik jullie zien, omdat ze allemaal iets heel moois hebben.

Erg aardige stewardessen van de KLM

Ik was verrukt van de kleuren

De Hoesshoe Bend weer op een andere manier gefotografeerd.

De Coloradorivier

De Horsshoe Bend in volle glorie

Altijd mensen die tot grote hoogten stijgen

Veel bezoekers elke dag.

Als je dit ziet, kun je niet stoppen met fotograferen

Het was een fantastische dag, maar er zullen gelukkig nog vele mooie dagen volgen. Morgen gaan we naar de kerk, althans dat willen we, ga maar eens kijken hoe gemakkelijk het werkelijk is om  een keuze te maken. See you

 




124. Een heel lange weg naar de Canyons

Een lange weg om eindelijk daar te komen, waar je zo graag naar toe wilt of lijkt het zo? Nee het is echt zo, Arizona is zo groot en wij zijn wel zo nieuwsgierig, dat we alles willen zien en veel mensen willen ontmoeten. Zo wilden we ook naar de indianen reservaten, om te kijken hoe deze mensen wonen.

Lange wegen door de dessert.

Maar, af en toe een bronnetje

De Prescott Lakes

McDonalds overal, altijd gemakkelijk om een hotel te bespreken

Chris en Linda, uit de omgeving van Sedona

Gerard kwam met hen in contact bij McDonalds, toen ik met mijn buurvrouw Barbera zat te bellen. Wij gaan meestal naar McDonalds omdat daar altijd WiFi is en je kunt bellen, of een hotel kunt bestellen.

Het gesprek was zo gezellig, dat we uitgenodigd werden, als we naar Sedona zouden gaan. Zij komen uit Vancouver en hadden in 2018 een huis gekocht onder de rook van Sedona.

Zo gezond leven ze ook niet in Amerika

Hele velden met graafmachines langs de autobahn

Maar o zoveel trailercampings

Schoolbussen zijn overal te vinden, zelfs in de kleinste gehuchten

 

 

Een uppie  op hoge “poten”

Kilometer highway

Ontelbare plaatsen waar je kunt eten

 

Het begin van mooie bergpartijen.

  

Sedona, eindelijk weer eens een prachtig gebied en heerlijk genieten niet meer van die uitgestrekte gebieden, waar niets geroeid.

Eindelijk zijn we aangekomen bij Linda Chris, gezellig even bijpraten en dan een wandeling maken met hun fantastisch mooie hond. Linda had nog wat werkzaamheden en gingen wij met zijn drieën aan de wandel.

 

Lekker op het terras bij Linda en Chris

Schoenen uit en dan door het water

Prachtige natuur

Uitloper van de Coloradorivier

Na de fikse wandeling naar een Italiaan om eerst iets te eten en gaan we daarna nog een wandeling maken, omdat je die prachtige bergen ziet in de avondzon, geweldig!

Libda en Chris heerlijk aan de piza

Totaal anders in de avondzon

Heel gek, maar hier zijn elke avond honderden mensen

Linda is helemaal vrolijk

Overal wordt er geklad, ook in Arizona

Onderweg kwamen we in gesprek met een leuk stel mensen, die ook de zonsondergang wilden meemaken. De mevrouw vroeg ons waar we vandaan kwamen en zeiden uit Nederland, ze was helemaal verrukt en vertelde ons dat ze van de Pol heette, haar ouder uit Nederland kwamen, maar zij helaas nooit Nederlands had leren spreken, maar de conversatie werd er niet minder om. Ze hadden van alles bij zich, heerlijke hapjes, wijn, maar geen kurkentrekker. Ik had een hoge golftee gevonden en we probeerden toen maar de kurk eruit te krijgen met een steen en de golftee en dat lukte.

 

Wat je voor een glas wijn niet allemaal doet

De mensen zaten heerlijk te genieten toen wij er weer langs kwamen en mochten ook meeproeven van de hapjes en de wijn, heel gezellig!

 

Op de voorgrond mevrouw van de Pol

Prachtige bloemen

De hond was helemaal triest, toen wij vertrokken.

We hadden met Chris wat plaatsen op de landkaart besproken waar we nog naar toe zouden gaan op weg naar de Antilope Canyon.

Een klein overzichtje

We gingen op weg naar Mesa 1 en 2, maar dat viel zo verschrikkelijk tegen, want honderden kilometers rijden, zonder tankstation, zonder restaurant, zonder dorpen, overal vlaktes, je komt hier door het echte land van de indianen. Hier hebben mensen nog eigen regels, die totaal anders zijn van de andere Amerikaanse inwoners.

Nog steeds sneeuw op de bergen

Nog steeds sneeuw op de bergen

Hier begint de dorre woestijn

Hoe kaal kan een land zijn

Het land van de indianen

Hier en daar een klein dorpje

Eindeloze autowegen

De kerk bij de indianen

 

De hope indianen

Alleen maar kropjes waar indianen wonen

De Hopi indianen

Dit hele stuk van circa 8 uur rijden, had ons bespaard kunnen blijven. We hadden beter richting Flaggstad kunnen rijden en daar fatsoenlijk kunnen overnachten, maar wij kijken niet achterom het kan alleen maar veel beter worden. We hadden eindelijk na veel rijden een hotel gevonden en waren net op tijd, nog een avondmaaltje te bestellen, want ook al komen in dit dorp heel wat meer touristen dan waar we de hele dag hebben gereden, alles was op tijd gesloten. De volgende dag zouden we voordat we richting Page vertrokken naar de Chelly Canyon gaan en dat was zeker de moeite waard.

Het Tseyi gebied

Prachtige uitzichten.

Natonal monument

Een ongelooflijk groot gebied

 

Nog steeds in het indianen gebied

 

Het National park

Hte Navajo reservaat

Dinosaurus voetpribts die hier gevonden zijn

Van dinosaurus tot kleine spin, hier leeft van alles

Veel uitleg over de flora en fauna in dit gebied

Een echt zweethuis.

Het zweethuisje, een ouderwetse Sauna

Even informatie vragen

 

Wij ontmoeten in Page twee erg aardige dames, die allebei uit Engeland kwamen, de dame links op de foto is Geeta Kapoor uit Londen werkt voor een jaar als radiologe in Toronto, om zodoende internationale ervaring op te doen, maar gaat na dit jaar weer terug naar Engeland om daar te gaan werken. De andere dame, Ruchi Sardana woont en werkt in New York, bij een grote bank in New York en is van plan in New York te blijven. Het leuke is dat we beiden nu ook kunnen volgen op Instagram.

Een fantastische ontmoeting

Wij gaan morgen naar de Horse Shoe en daarna naar de Antilope Canyon, de foto’s zijn spectaculair.




123. Tucson, Arizona, in de hete Sonorawoestijn

We hebben het reuze naar onze zin met de nieuwe huurauto en die loopt als een “trein”.

Vandaag gaan we op onderzoek uit, wat er allemaal te doen is in en rond Tucson. Nee, niet winkelen, dat vinden we niet zo belangrijk, maar iets waar Tuscon en omstreken bekend om is. Ik heb altijd Tucson ooit willen bezoeken, als ik ooit in Arizona zou belanden, omdat ik een auto Hyundai Tucson heb gereden, maar de auto had natuurlijk niets met de plaats Tucson te maken, maar voor mij had de plaats iets magisch, wie weet toch door die auto.

Tucson heeft zo’n 500.000 inwoners en een van de bekende inwoners is de zangeres Linda Ronstadt

Vanuit onze nieuwe huurauto

Het gebied voor de komende dagen

Zelfs in de woestijnen zijn volop musea, voor Fauna en Flora

Tucson huisvest de Davids Monthan Air Force Base. Hier worden vele oude militaire vliegtuigen gestald voor eventuele verkoop, hergebruik of afvoer. Tegenwoordig worden er ook verkeersvliegtuigen geparkeerd. Het wordt ook wel Pinal Airpark of in de volksmond Mottenballenpark genoemd.

Hier staat het vol met oude vliegtuigen

 

Vandaag hebben we de keuze laten vallen op het museum over Old Tucson, eigenlijk een oud filmcompkex, waar nog regelmatig westernfilms (misschien voor de lokale tv) worden opgenomen. Het kan dus zo maar zijn, dat je tijdens je bezoek, middenin de opnames van een film beland. Oude films die hier zijn opgenomen, zijn o.a. De televisieserie uit de zestiger jaren, The High Chapperal.

 

Een museum over oud Tucson

Overzicht van het museum

Old Tucson entree

Juwelierszaak

Phoebe’s Juwelen

De “bus” halte wat vroeger met paard en wagen ging

Brouwerij

Cowboys, zijn kennelijk net gearriveerd voor filmopnames

De kerk

Het theater met elke dag voorstellingen

Oude kledingstukken

Echte revue die elke dag gespeeld word in het theater

Het badhuis

De galg

De fotograaf

Klaar voor de opnames

Oude posters voor het stierenvechten

De oude smederij

De Sheriff zijn hoofdkwartier

Lekker stekelig?

Nee prikkelend

De school

Klaslokaal

De juf achter de lessenaar

Een dagtoertje van Tucson naar Tubac

Na het bezoek van dit museum, werd het wel tijd om ons hotel op de zoeken en ons hotel stond op de juiste plek om nog wat meer bezoekjes te brengen aan b.v. Tubac, een schitterend kunststadje, dus mensen veel foto’s en weinig tekst. Morgen is het zover, dus leef met ons mee als je van een beetje een kunstzinnig stadje houd. Een beetje Ootmarsum, maar net even anders.

Onderweg hier naar toe, ook af en toe geweldig gekke reclameborden, die je in Nederland niet direct op iedere hoek van de straat mee zult maken, dus hier zie je heel grote verschillen met Nederland.

 

 

Onderweg kom je de gekste reclameborden tegen

Een Hummer spotten is hier niet zo bijzonder

Even een lunchpauze

Veel kunstwerken onderweg naar Tuba

Kunstbloemen

Prachtig “kunst” aardewerk

Mooi voor huis en tuin

Leuk als je een haan wilt die niet mag kraaien om 06.00 uur

Voor de keuken

Veel Mexicaanse invloeden

Moderne schilderkunst

Tuinkunst

 

Ondanks de vrolijke kunst, toch een tegenstander van de Democratie. Een muur moet er komen, maar het stugge is in deze kunstzaak overal terug te vinden, o.a.: bij de winkelingang staat meteen geschreven  “vraag niet om korting”, die geven wij niet.

 

Bouw een muur, is hier wel erg duidelijk

 

Louis Armstrong en Bob Dylan zie je hier veelvuldig en hun teksten zijn erg gewild.

Veel kunstbloemen

 

Op weg terug naar Tuscon, kwamen we er achter, dat er maar een weg is naar de grens met Mexico en dat je niet maar langs de grens kunt rijden. Vrij veel controle en wordt je voordat je de grensstad Nogales in wilt rijden, door borden begeleid,  of je naar Mexicogrens wilt of het centrum van de stad in. Ga je niet naar Mexico, wordt je richting een ander gedeelte naar de binnenstad geleid, dus aan de grens kwamen we vandaag niet, maar aan alles zie je dat de grens goed in de gaten wordt gehouden.

Richting Tuscon, moet je wel weer een grote controle door. Helaas mag je daar geen foto’s maken, dus in de verte de controlepost land inwaarts.

We hebben hier twee heel mooie dagen gehad en het heeft weer mooie plaatjes opgeleverd. Ondanks het woestijngebied, heeft deze omgeving veel te bieden, de moeite waard te bezoeken, ook al zou ik er nooit kunnen en willen wonen.

 




122. Onze spannende route door Arizona

Onze reis  in Amerika is hier al een tijdje begonnen, maar aangezien je ook zelf gaat rijden komt het verhaal iets later bij jullie binnen. Maar daardoor heb ik heel wat meer werk, omdat je alles graag wilt publiceren, maar je moet nu oppassen dat je niets vergeet, omdat je achter het stuur ook geen notities gaat maken.

Wij bezoeken in totaal 5 Staten, maar Californië twee keer.

1. Californië 1

2. Arizona

3. Nevada

4. Californië 2

5. Oregon

6. Washington

De totale westkust van Amerika.

In totaal ruim 8000 kilometer gereden en heel veel gezien, maar ik ga het in een aantal plukken verdelen. Het is anders niet mogelijk om alle voor ons mooie foto’s te plaatsen, maar om het ook een beetje duidelijk voor jullie te maken.

Vertrek van het gebied rondom de Mexicaanse grens richting Palm Springs

In Californië, veel windmolens, gelukkig nagedacht in de vorige kabinetten over groene stroom.

Sneeuw op de bergen in Colorado

 

Palm Springs

De aanrijroute naar Palm Springs

Palm Springs

Ontbijt bij Elmers, in Palm Springs, heerlijk

De wandeling door Palm Springs

Het zakengebied in Palm Springs

Prachtig aangelegde tuinen

Prachtige planten en bloemen

Hier moesten we de bandenspanning laten meten

Helaas gaan we Palm Springs verlaten en wel om de volgende reden: er is een groot Conchella festival, drie weken lang en dat brengt je in shock, een hotel voor deze dag is $ 100,00 maar als we nog een dag bij willen boeken, betaal je  $ 400,00 en dat vinden wij een beetje te veel van het goede. Dus hebben we onze reis een beetje omgegooid en vertrekken vandaag naar Havasucity, waar iedere Amerikaan enthousiast over is.

 

De staat Arizona

Wel hebben we een probleem met een van onze autobanden, althans dat geeft onze display in de auto aan. We zijn eerst naar een bedrijf gegaan, die onze bandenspanning kon meten, want dat is niet bij elk tankstation mogelijk. Nu blijkt dat er een fout zit in het in wat het display weergeeft. Het display gaf aan, dat de rechtervoorband aan het leeglopen was, maar dat bleek volgens de tester de rechterachterband. Dus probleem opgelost!!!! We kunnen ons nu rustig richting Havasucity begeven.

Op weg naar Lake Havasucity

Jesus is in Amerika overal, ook in de dessert, de opgedroogde woestijn

Kerken overal ook in de dunbevolkte woestijn

Prachtige zonsondergang richting Havasucity

Hier is de Parker Dam in Arizona.

In Havasucity staan prachtige huizen, voor Amerikaanse begrippen

Veel dorre gebieden

 

Wij waren niet zo gecharmeerd van Havasucity in Arizona, maar dat heeft waarschijnlijk veel te maken omdat het een wat meer natuurgebied is,  en niet zo dor als veel delen in dit gebied van Arizona. We vertrekken dan vandaag ook naar Phoenix, dat we toch graag willen bezoeken en de omgeving beter willen leren kennen. Havasucity probeert veel touristen te lokken, vooral Amerikanen, (omdat ze geen eigen geschiedenis hebben) met een brug, die ze in 1967 gekocht hebben in Engeland. Deze brug was in 1830 door de Engelsen gebouwd, om de Thames te overbruggen. De brug is steen voor steen afgebroken en in Havasucity compleet weer opgebouwd. Wat je al niet doet om touristen te trekken.

Wij zijn ook teleurgesteld in de huizenbouw tot nu toe en kunnen ons voorstellen, als hier een aardbevinkje, storm of overstroming plaats vind, geen huis overeind blijft staan. Nog erger vinden wij de gigantische campings met de woontrailers, om over armoede maar niet te spreken, dus ik begin al redelijk te twijfelen aan het land van Milk en Honey.

Onvoorstelbaar veel trailercampings

Aangekomen in Phoenix, gaan we hier een paar dagtochtjes maken en de eerste is naar het Boyce Thompson Arboretum. Fantastisch voor iedereen die in de buurt is zou hier moeten gaan kijken en voor de eerste indrukken is het heel belangrijk om eens op internet te kijken. We willen jullie al graag een paar leuke plaatjes meesturen. Veel cactussen die je hier ziet hebben wij n Europa vaak in heel kleine plantjes.

Het Boyce Thompson Arboretum

Een echte professional

Gerard is een echte fotograaf.

 

Veel cactussen en andere planten worden gebruikt voor medicinale drankjes en medicijnen.

 

Prachtige bergpartijen en mooie kleuren die je onderweg hier naar toe tegenkomt.

Kilometers ver  (of mijlen) bijna uitgestorven

Nee, onze  auto is nog steeds niet helemaal goed, dus hebben we onze bedenkingen, omdat hij weer aangeeft dat de rechter voorband niet goed is dus gaan we even naar de Cadilac showroom met een eigen garage. Daar heeft iemand alles nagekeken en waren alle alarmen er af. Dus de hoop was natuurlijk dat nu alles goed was en gingen na een nachtje slapen nog een mooie tocht maken. We gingen richting Theodore Roosevelt Lake. Het is alleen al fantastisch door dit hele mooie groene gebied te rijden, heel anders dan door de dorre woestijn.

Roosevelt haven

Onderweg natuurlijk even gezellig wat drinken en kwamen in een dorp terecht, waar denk ik iedereen wel bijna onder de armoedegrens moet leven, een oud mijnwerkersdorp, maar een kroeg is er bijna altijd. We kwamen echt terecht in de mooiste kroeg wat heel vroeger bij ons meer de kroeg onder de kerktoren moet zijn geweest.

Zoiets kun je niet over het hoofd zien

Overnachting.

Opvallend genoeg is deze bar

De eigenaar vroeg ons meteen of we hier niet wilden blijven slapen, maar we moesten haar helaas teleurstellen en vertellen dat we nog weer terug moesten naar Phoenix.

Alle roddels gingen hier even over de bar

Veel drank en veel tatouages

Na ons drankje, een  cola, omdat dit uit een flesje kwam, omdat alles verder te vies was om aan te pakken, maar paste wel een beetje bij de cultuur.

Prachtige entree

Op weg naar Payson, reed er een auto voorbij en tik een steentje in de voorruit en de barst werd steeds groter.

De barst die steeds groter werd

Wat moesten we doen met de  auto, want we waren er niet gerust op om er de volgende dag mee verder te rijden een ander probleem is dat je vaak lang moet wachten als je in een klein dorp zit, dus besloten we morgen in Phoenix direct naar Alamo te gaan en daar onze auto te laten zien en zij konden dan zeggen wat we het beste zouden kunnen doen.

Hierna op naar de volgende plaats en eindelijk kwamen we aan in Payson en hadden onszelf maar getrakteerd om het ons vandaag makkelijk te maken, op een McDonalds en toen we daar zaten te eten, kwam er ook bezoek van een paar plaatselijke cowboys. Als je dan later door het stadje gaat rijden, zie je de wildwestwinkels waar je de echte pistolen op elke hoek van de straat kunt vinden. Dus voor ons best wel begrijpelijk, dat er zoveel schietpartijen plaatsvinden.

 

McDonald’s

Echte cowboys bij de MCDonald’s

qrf

God bless America zelfs op kentekens, maar wel pistolen

Overal de trotse Amerikaanse vlag

Cash voor Goud en Silver, om te zetten in wapens

Wapens op elke hoek van de straat

Wapens, al deze zaken op een pleintje

Weet je dat wij ons meer onveilig hebben gevoeld, in dit z.g.n. vrije Amerika, dan in meer dan twintig landen waar we eerder geweest zijn deze reis.

Eerlijk gezegd, waren we blij dat we uit dit gebied weg waren, want wij houden niet zo van die bewapende “gekken”.  De volgende morgen gingen we voordat we Phoenix gingen verlaten om naar Tucson te vertrekken, naar Alamo. Je kunt je niet voorstellen, maar binnen vijf minuten was alles geregeld en konden we vertrekken met een bijna spiksplinternieuwe Invinity, een geweldige auto die ons daar bracht waar we wilden zijn, dus een heel dikke pluim voor Alamo. Zo zie je maar, dat we anders zeker een rekening van € 2.000 hadden gekregen, maar nu gewoon konden gaan rijden, omdat we goed verzekerd waren.

We hopen dat jullie vandaag weer even een beetje geduld hebben, ik zal jullie weer zo snel mogelijk een nieuw verhaal sturen, maar omdat je zoveel plaatsen bezoekt, blijft er zo weinig tijd over om te schrijven, maar ik beloof het ik ben z.s.m. terug met de  volgende episode. Een ding kan ik al wel verklappen, de volgende episodes en vooral de foto’s worden geweldig om te zien.




121. America, is het werkelijk het land van milk and honey?

Vandaag is ons vertrek van Costa Rica, Midden Amerika  naar Noord Amerika, met onze vlucht naar Los Angeles. We hebben natuurlijk best wel wat kleine teleurstellingen gehad in Costa Rica, maar wel ontzettend veel gezien, ook al zou je in het begin misschien alles  alleen maar mooi willen zien, vinden we het ook schitterend, dat we Costa Rica niet alleen van de mooie kant hebben gezien, maar ook de gebieden waar gewerkt wordt en daar waar de grote armoede heerst. Het fijne aan onze reis is, dat we alles gelukkig zelf regelen, dus daar zijn soms ook wat teleurstellingen bij, maar we hebben nu natuurlijk ook de minder leuke kanten gezien van de landen die we de afgelopen maanden hebben bezocht, zo ook in Costa Rica en vinden dit geweldig, zoiets kan ons door een reisbureau niet worden onthouden omdat we alles zelf regelen.

Ook in Amerika hebben we niets gepland  en nog geen idee waar we zullen belanden en wat we allemaal gaan zien, maar een ding is zeker, we willen veel gaan zien en we willen vooral weten:

“Zou het in Amerika allemaal zo goed geregeld zijn, is het werkelijk het land van milk and honey? We will see!”

 

Luchthaven San Jose Costa Rica

Boven Mexico

Aankomst in The United States

Luchthaven Los Angeles

Op de luchthaven van Los Angeles werden we door een medereisgenoot naar de plek gebracht waar we moeten wachten op de shuttle, hoe aardig mensen zijn, je ontmoet ze overal.

David Richard Thomson, President & Co Fouder, World Freerunning Parkour Federation, kort genoemd WFPF.

DE SPORT

Het is een in Frankrijk ontstane loopdesipline, waarin de deelnemers proberen hindernissen te overwinnen op een vloeiende en snelst mogelijke manier. De federatie zet zich momenteel erg in om freerunning tot een Olympisch sport te maken, wie weet is het in de komende jaren een Olympische sport. Wij vinden het een erg spectaculaire sport, dus zouden wij het graag zien als een Olympische sport.

Met David, ” hij lijkt overigens heel veel op George Cloney” hadden we zo’n geweldig gesprek, hij is geboren  in Marokko waar hij, ik dacht tot zijn elfde heeft gewoond en daarna gewoond in Saoudi Arabie en Libanon, door het werk van zijn vader. Geweldig, als je met deze mensen praat ook een beeld van de Arabische wereld voorgeschoteld krijgt die wij niet kennen. Erg interessant om met iemand te praten, die over de hele wereld reist en werkelijk iets weet te zeggen. Heel misschien treffen we elkaar in Los Angeles, op onze terugreis richting Europa in juni.

We zouden worden opgehaald, door iemand van het hotel, maar wat niet kwam, was de shuttle.

 

Wachten, wachten, dan maar een taxi

 

Onze eerste teleurstelling, de receptie van ons hotel, erg vies

Receptie en gelijktijdig ontbijtzaaltje

Wij hadden in een omgeving van de vele autoverhuurbedrijven een hotel geboekt, wat niet direct een geweldige omgeving was, d.w.z. loop maar niet op straat na 09.00 P.M. We hadden deze plek gekozen, omdat we de volgende ochtend hier een auto zouden gaan huren, dus voor die ene nacht vonden we dat niet zo’n probleem, als het bed maar schoon was en dat was “redelijk”. Dus namen we die avond een taxi naar het centrum, om daar  iets te eten en dat zag er heel wat beter uit dan ons hotel, dus hebben hier wel heerlijk van genoten.

De jachthaven

Even, wat dacht je, een hamburger, wel heel lekker.

 

Een auto huren voor een maand is in Amerika is niet goedkoop, ook totaal anders dan als je de prijzen op Internet ziet. Volgens veel mooie berichten, hoef je geen extra verzekeringen af te sluiten, maar dat zou ik maar heel goed regelen, want wij hadden de vierde dag al met een vervelende situatie te doen, die heel wat meer koste dan de verzekering, maar dat zal ik jullie gaan vertellen zodra het zich voordoet. Omdat we de auto een maand huurden, kregen we na lang onderhandelen $ 600,00 korting en een extra mooie auto. We kregen een prachtige Cadilac, met alle nieuwe snufjes en kunnen de auto in Seattle afleveren (wel extra kosten hoor),  maar worden wel naar het hotel gebracht, want ook dat zouden we anders zelf moeten regelen.

Onderweg naar San Diego aan de Mexicaanse grens

Schoolbussen

Alle kinderen worden in Amerika naar school gebracht met de speciale gele schoolbussen

Kerken, in alle geuren en kleuren.

San Diego

Ons verblijf, was midden in de natuur, in een prachtige Vineyard met 9 slaapkamers en een zee van rust, heel wat beter dan ons hotel op het z.g.n. industrieterrein.

De aankomst in ons hotel op een vineyard, in San Diego

Een prachtig gebouw in een schitterende natuur

Een schitterend zwembad

Prachtige gangen rondom het huis

Een heerlijk welkomstdrankje uit de eigen wijngaard

Met uitzicht op het zwembad

Fantastische doorkijkjes.

Mooie inrichting naar eet- en slaapkamers

Slaapkamer helemaal in steil van de vineyard

De tuin

Autobahnen onder en boven je

Na ons verblijf in de vineyard, waar we geconfronteerd werden, met een verschrikkelijk gebeuren in de familie, vertrokken we naar het oude gedeelte van San Diego. De eigenaren van de vineyard, vader, moeder beiden 67 en zoon 37, gingen in 2017 met de Kerst naar Hawaï op vakantie, waar pa en ma verongelukten bij het maken van een foto, bij een waterval. Tijdens het fotograferen gleden ze uit en werden in de golven van het water meegezogen. De zoon ging met zijn overleden ouders terug naar San Diego, maar heeft een jaar nodig gehad om zijn werk weer op te pakken.  Alles heeft bijna een jaar stil gestaan, d.w.z. de wijngaard, want de huidige manager deed zo goed als het kon het werk in het hotel, maar zo zie je dat achter heel veel mooie dingen, ook heel veel verdrietige dingen schuil kunnen gaan.

 

De oude stad San Diego

Veel musea

Een heerlijk kopje koffie.

De kerk is in Amerikaerg belangrijk

Cosmopolitan hotel

Prachtige bloemen, met de gele zaaddoosjes

Ik vind dit net een gebakken eitje

‘ Prachtige natuur

Leuke winkeltjes met veel hebbedingetjes

We hadden hier in oud San Diego, tijdens ons kopje koffie gevraagd, aan de ober, die overigens uit Ecuador kwam,  hoe we moesten rijden naar de Mexicaanse grens, want we wilden wel eens zien hoe het werkelijk in elkaar zit met de muur die hier volgens Trump gebouwd zou moeten worden. De mensen lachen er wel een beetje om, omdat ze er eigenlijk geen last van hebben.

Grenzen waarvan je hier de muur kunt zien

Voor de burger geen toegang

Delen van de huidige muur zijn goed te zien.

De helicopters draaien overuren

Grensbewaking aan de Mexicaanse grens.

Permanent helikopters in de lucht die de grens bewaken, en een hels kabaal, “waarschijnlijk meer dan een windmolenpark, wat Trump kortgeleden af deed met ziekmakende parken” maar of hier werkelijk Mexicanen binnenkomen, is ook voor veel Amerikanen een raadsel. Veel Amerikanen vinden het een grote poppenkast, behalve de fanatieke aanhangers van Trump, die vinden het geweldig.

Soms is het een prestige en wie weet wil Trump, dat de muren worden opgetrokken uit stalen wanden, d.w.z. hij geeft de sterk verouderde staalindustrie een geweldige impuls, maar daar zit waarschijnlijk niemand echt op te wachten.

Nee, tot nu toe is er nog geen “diagnose” te stellen over dit land, vandaag en gisteren de nodige gekke dingen gezien en meegemaakt, maar we zullen zeker nog heel wat beleven in dit land.

Wij hebben nog een aardige reis voor de boeg om in Palm Springs te komen, dus moeten we wel vertrekken. Morgen nemen we jullie mee naar Palm Springs, Electronica in de Auto die op hol is en naar Havasucity

Maar een ding is zeker, we hebben vandaag een begin gemaakt aan het land van “Milk en Honey”