Australië,  Start: Nederland

86. Op weg naar Down Under

Eindelijk begon onze reis buiten Azie. Wat zou ik kunnen verwachten, ik was immers nog nooit aan deze kant van de wereld geweest, dus was het voor mij heel erg spannend. Hoe zou het voelen,  als je met je voeten tegen de voeten van je landgenoten staat? Ik laat me weer eens verrassen, dus daarover later meer.

Eerst gaan we nog even afscheid nemen van Azie met zijn  electriciteit, de lange smalle straatjes met de achterliggende huizen, de gaten in de straten, waar we inmiddels wel aan verknocht waren en nu afscheid van gaan nemen.

 

De schitterende verzameling van electriciteitsdraden.
Mijn geliefde smalle straatjes
de heerlijke beenbrekertjes, wat zal ik ze missen
onze taxichauffeur die ons naar de luchthaven Denpasar bracht.

We hadden op vrijdagavond een taxichauffeur die ons na in de stad te hebben gegeten, van de stad naar het hotel bracht, gevraagd wat het ging kosten als hij ons maandagmorgen (denk ook aan de spits) naar het vliegveld zou brengen. Hij zou ons wegbrengen voor 100.000  roepies, = € 6,20 en als we ons door het hotel zouden laten wegbrengen  was dat 450.000 roepies = € 27,95. De vraag was natuurlijk of de taxichauffeur er zou zijn op maandagmorgen 10.00 uur, maar daar vertrouwden wij hem in en het was dan ook zo geweldig, want wie stond er maandagmorgen om 09.30 uur voor ons hotel, onze taxichauffeur. We hebben hem dan ook meer dan het dubbele betaald, alleen al omdat hij zo trouw en blij was ons maandagmorgen weer te zien, d.w.z dat die taxichauffeurs met elk ritje dat ze krijgen heel erg blij zijn.

Bij de luchthaven van Denpasar

We vertrokken van Denpasar om 12.45uur en kwamen om ca. 14.15 uur aan op Jakarta. Op de luchthaven van Jakarta wisten we niet wat ons overkwam, hele gezelschappen gesluierden, honderden moslims, die allemaal op weg bleken te zijn om naar Mekka te gaan. Als je hier tussen loopt, dan krijg je een heel “unheimisch” gevoel, anders dan wanneer je een fotootje van zoiets ziet. Indonesië is natuurlijk wel het grootste moslimland ter wereld, dus zo gek was dat ook weer niet.

Tijdens de landing op Jakarta, zagen we een onvoorstelbare hoeveelheid vliegtuigen die op het vliegveld stonden, wat achteraf allemaal klaar stond voor de reis van de moslims naar Mekka.

 

Afschuwelijk weer zo’n klein kindje ingepakt

kleding met bijpassend koffer”tje”

Deze leverancier van de koffers, heeft zeker goed verdient aan Mohammed

Alle moslims in hun eigen klederdracht

zelfde kleur van de koffer als van de kleding

 

Wij waren heel erg blij, dat er nog iets anders was op de luchthaven van Jakarta, dan alleen maar doekjes, wat te denken van de prachtige planten, waar we toen maar van zijn gaan genieten.

Er moest hier ook weer de nodige administratie verricht worden voor Australie, na Vietnam, ons tweede land waar we een Visum voor nodig hadden, maar daarnaast moet je in alle landen een formulier invullen wat voor de helft wordt afgegeven op de luchthaven bij de paspoortcontrole en de andere helft lever je af als je het land weer gaat verlaten. Het visum hadden we al via Internet geregeld vanuit Nederland en dat gaat heel gemakkelijk.

De formulieren die bij de paspoortcontrole moeten worden afgegeven.

Na een vrij lange vlucht van ca. 7 uur werd iedereen weer wakker en gingen alle luikjes geleidelijk aan weer open. Je kon eindelijk na al die uren weer naar buiten kijken, maar dat was natuurlijk ook niet eerder mogelijk, omdat het nog donker was en wij de ochtendgloren tegemoet vlogen werden we beloond met een schitterende zonsopkomst, die we meemaakten voor en tijdens de landing in Sydney.

Door het rondcirkelen bij de luchthaven van Sydney, kwam er toch wat meer bewolking opzetten, maar de zonsopkomst was er niet minder mooi door.

 

 

Het was een heel zware dag, om 12.45 uur ging ons vliegtuig van Denpasar naar Jakarta, met een tijdsverschil van 1 uur. Om 18.30 uur van Jakarta naar Sydney, met een tijdsverschil in Sydney, van 4 uur, waar we de volgende morgen om 06.30 uur aankwamen (dit ook i.v.m. het tijdsverschil) en diezelfde dag om 13.45 uur vertrokken van Sydney naar Cairns in het noorden van Australie, met ook weer een uur tijdsverschil. De tijden kloppen niet helemaal en lopen niet achter elkaar door, omdat er een tijdverschil was in al die landen, dus daar moet je wel rekening mee houden, want dat maakt het wel extra vermoeiend.

Jakarta naar Sydney

We hoopten er op, dat we de bagage richting Cairns, in Sydney, zo zo snel mogelijk konden inchecken, maar dat ging allemaal anders dan we tot nu toe hadden meegemaakt.

Alles verliep tot Sydney voortreffelijk, maar op de luchthaven van de binnenlandse vluchten in Sydney, ging alles anders dan verwacht. D.w.z. we konden pas twee uur voor de vlucht inchecken en dat ging echt op de klok, was je te vroeg bij de incheckbalie, dan moest je gewoon weer wachten of achteraan in de rij aansluiten.

 

Meestal zat ik op de luchthavens bij Starbucks of McDonnalds, de verhalen te schrijven, die jullie weer kunnen lezen, want daar is WiFi, maar deze keer was dat helaas niet mogelijk. Overal in Azie had ik die mogelijkheid, maar in het moderne Sydney geen WiFi.

In Australie waren net de grote zomervakanties begonnen, dus dan heb je daar rekening mee te houden, hoe moeilijk dat ook is, vooral omdat je al zo’n lange reis achter de rug hebt en moe bent. Het gaat zo ongeveer als op Schiphol met een topdrukte tijdens de zomervakantie.

Je leert wel je aan te passen op zo’n reis, want er is geen andere mogelijkheid. We konden twee uur voor de vlucht pas inchecken, dus d.w.z. dat we ook een paar uur met de bagage rond liepen te zeulen,  terwijl er nergens plek was, waar je een kopje koffie kon drinken en als echte Nederlander heb je daar heel veel zin in.

We zijn toen maar naar de aankomsthal vertrokken waar we koffie en een stoeltje konden bemachtigen. Wat kun je toch gelukkig zijn met een kopje koffie.

Drie verschillende vluchten in 24 uur in drie verschillende vliegtuigen met al die vervelende airco’s leverde mij een fikse keelontsteking op, dat kon bijna niet uitblijven. Ik was drie dagen aardig aan het rochelen en ben behoorlijk aan het hoesten geweest, maar waarschijnlijk door het pilletje van de apotheker dat wondenren deed en mijn toch wel redelijke weerstand, ging het met 3-5 dagen heel wat beter met me.

 

We kwamen om ca. 15.30 uur aan in Cairns en waren blij eindelijk de matrassen te voelen en heerlijk te slapen, want dat is voor mij altijd een probleem, het slapen in het vliegtuig, of op het vliegveld. Sommige mensen kun je ergens neerleggen en ze slapen, maar mij lukt dat helaas niet.

Doordat de vakantie’s (zomerschoolvakanties) in Australie op het hoogtepunt waren, was het ook niet mogelijk direct een auto te huren, dus was het uitzieken, even geen probleem. We moesten daarom twee dagen langer wachten en hebben daardoor Cairns goed leren kennen en kwamen zo ook nog met de Aboridgionals  in aanraking.

Een van de weinigen die misschien wat geld voor zichzelf probeerde bij te verdienen, voor een supermarkt.
verzameling Aboridgionals
De vrouwen schreeuwen/huilen alles aan elkaar
Vergadering, met ontzettende schreeuwpartijen

De man rechts is een knokpartijtje aan het voorbereiden

Kom maar op, ik lust jullie rauw
Vergadering van deze groep Aboridgionals, wat ze gaan doen  tegen de andere groep Aboridgionals

We stonden er versteld van hoeveel last mensen in Cairns van deze redelijk kleine groep (ca. 20 mensen) heeft. Volgens de Australiërs, is het probleem, dat deze mensen teveel ondersteuning in geld krijgen van de staat, (schuldgevoel) niet werken, alleen maar veel drinken snuiven, als er geen geld meer is petroleum en benzine snuiven en ontzettend veel ruzie met elkaar maken en verschrikkelijk veel lawaai hebben. Ook blijkt dat ze zich regelmatig toegang tot leegstaande gebouwen verschaffen.  Wij schrokken een paar keer zo van deze mensen, want dan wordt er alleen maar geschreeuwd en niemand weet echt waar het over gaat! want ze schreeuwen alleen in hun eigen taal.

Ik kan mij voorstellen dat er veel inwoners zijn in Cairns,  die er naar uitkijken wanneer deze mensen de hielen zullen lichten en vertrekken. Ze hebben geen onderkomen, omdat al het geld dat ze van de staat krijgen uitgeven aan drank en drugs en daardoor ook weer de hele dag ruzie met elkaar hebben.

De komende dagen zal ik jullie meer vertellen over de eerste indrukken die we hebben van Cairns en Australie.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial