Australië,  Start: Nederland

88. Langs de Oostkust van Australie van Noord naar Zuid

image_pdfimage_print

Eindelijk was het zo ver en vertrokken we s’morgens richting Stad Cairns, waar we onze auto hadden gehuurd.

Alles was tot in de puntjes geregeld, geen vervelend gedoe om voor een extra rijder te moeten betalen, geen extra verzekeringen en wat natuurlijk heel belangrijk is, dat je geen extra kosten betaald omdat je boven de zeventig bent, wat bij veel autoverhuurbedrijven wel het geval is en het vaak heel erg duur maakt. Gelukkig groeien de goede verhuurbedrijven mee en vinden zeventig niet meer oud.

Ons kenteken voor 3 weken
Een prettige auto om in te rijden

Gerard houdt niet van  autorijden en wilde graag dat ik ging rijden. Ik rij liever dan dat ik naast iemand zit, dus dat kwam goed uit. Natuurlijk is het even wennen om links te rijden, maar na een paar straten te hebben gereden gaat dat prima. Het grootste probleem is de rotonde, want daar is het opletten geblazen, want rechts heeft daar voorrang, terwijl je je echt gaat orienteren dat alles links is.

Links denken en rijden

Het beste is, daar te rijden waar het druk is, want dan rij je mee in de vaart der volkeren en als er weinig of geen verkeer is, dan kun je nog wel eens de neiging krijgen om eerder rechts te gaan rijden. Ook is het handig een auto met automaat te huren, want links schakelen is natuurlijk weer een extra handicap.

Nadat we de auto hadden opgehaald gingen we terug naar ons hotel om de bagage op te halen. Een heerlijk gevoel, dat je nu voor bijna drie weken je bagage in de auto hebt liggen en niet zoveel hoeft te sjouwen met de rugzakken.

Onze eerste plannen om een camper te huren hadden we al snel bijgesteld, want een camper is natuurlijk groter etc. Maar er kwam nog iets bij, op de meeste campings sta je ver af van de gezelligheid en we hadden inmiddels al wel vernomen, dat de campings niet echt gezellig zijn. Ook een probleem waar we nog niet zoveel bij stil hadden gestaan, maar langzaam aan van veel camperrijders hoorden, was de hitte van 30-40 graden.

Ons plan was eerste een kleine camper te nemen, maar je hebt geen airco en met 30-40 graden kun je er niet in slapen en moet je alsnog een hotel gaan boeken, dus voor ons was er maar een optie, een personenauto en slapen in hotels, B&B’s, appartementen etc.

Dit werd ons onderweg diverse keren bevestigd, daarover later meer.

Port Douglas
Een kleine pauze voordat we richting Palm Cove vertrekken

 

Mooi omdat het zo ouderwets was

We reden van Cairns richting Noorden, omdat we eerst naar Port Douglas wilden, want dat moest het helemaal zijn. De weg er naar toe was prachtig en het stadje leuk en zoals zoveel kleine stadjes aan de kust gezellig, maar of het de plaats zou zijn waar je een week zou willen bivakkeren, was voor ons snel duidelijk. We hebben twee nieuwe zonnebrillen gekocht en eindelijk kwam ik een winkel tegen, die de juiste maten badpakken hadden. Nu is maat 40-42 in Nederland misschien niet groot, maar in Azie kun je dat gewoon vergeten maat 34-38 is normaal, maar voor mij niets te kopen.

Mijn nieuwe badpak

We hebben er een paar uur heerlijk rondgeslenterd een voor mij mooi badpak gekocht en een mooi linnen overhemd voor Gerard, want leuke kleding hadden ze wel en zijn toen richting Palm Cove gereden, een verademing. Een schitterend klein dorp met prachtig en veel oude Engelse huizen en een niet zo’n in elkaar gestampt vakantie kustplaats, wat alleen maar kilte met zich meebrengt.

We hebben hier geweldig genoten, we hadden een prachtig en gezellig onderkomen, Sarayi Boutique Hotel, niet te luxe maar het had iets. Er is geen ontbijt, maar bij het aangrenzende restaurant hebben ze voortreffelijke ontbijtjes, heerlijk!

Nadat we waren ingecheckt en onze spullen uit de auto hadden gehaald die nodig waren voor een nacht, gingen we eerst eens op verkenning uit in het schitterende dorpje, waar alles was wat je nodig hebt voor een fijne vakantie.

 

overal wandel en fietsmogelijkheden

 

prachtige huizen  in oude stijl

strand

 

We vonden aan de andere kant van ons hotelletje een heerlijk restaurantje, die waren er trouwens te kust en te keur. Het eten was hier uitstekend en de sfeer helemaal top, niemand had haast en iedereen was hier echt met vakantie. Heerlijk genieten. Dit was het summum van vakantie geweldig!

een fijn restaurantje naast ons hotel voor het avondeten

Eindelijk was het dan zover en wilden we na een indrukwekkende dag wel gaan slapen, maar toen kwam het. Een kikker, (wat ik toen nog niet wist) maakte zoveel lawaai, dat we de slaap niet konden vatten en ik aan de manager vroeg wat het lawaai was en zij vertelde, dat dit een overijverige kikker was, die dan ook later op de avond nog in een afvoerpijp ging zitten en zodoende zijn eigen echo hoorde waardoor er weer andere kikkers op af kwamen. Zij bood ons een andere kamer aan en daar hebben we gretig gebruik van gemaakt en heerlijk geslapen, zonder de kikkergeluiden.

Naast het hotel was een restaurantje, waar we smorgens een perfect ontbijt kregen geserveerd en ook de manager van het hotel zat daar koffie te drinken.

Wat zo leuk was, dat de bar helemaal opgebouwd was uit oude fruitkistjes, alleen met Nederlandse namen.

Uit Nederlandse fruitkistjes is de bar gemaakt

We zaten na het ontbijt nog even na te kletsen met manager van het hotel en hadden een geweldig gesprek. Zij Vanessa Tate, vertelde ons dat ze een KiWi was en 29 jaar geleden uit Nieuw Zeeland was gekomen en nooit meer was teruggekeerd en helemaal verknocht was aan dit mooie Palm Cove, wat wij ons helemaal voor konden stellen.

Ze werkte in de beginjaren toen ze in Australie na haar aankomst in een Russisch circus en heeft daar een schitterende dochter aan overgehouden, waar ze heel trots op is. En ook mag zijn. Haar dochter is beginnen te zingen toen ze zestien jaar was en heeft toen zanglessen genomen. Omdat ze zo’n geweldig talent bleek te zijn en heeft het conservatorium in Sydney gedaan.  Haar dochter heeft nu een contract met de Opera van Berlijn afgesloten, waar ze de komende zomer gaat zingen.

Als we in de gelegenheid zijn, gaan we haar dochter Mikayla Tate in de zomer in Berlijn bezoeken.

Aan alles komt een eind, want als je 3000 kilometer moet rijden in 18 dagen, zul je af en toe moeten rijden en werd er dus afscheid genomen van deze mooie en boeiende vrouw.

Wat waren we hier nog graag een aantal dagen langer gebleven, zo’n ontzettend leuk, lief, karakteristiek dorpje, maar het werk roept en we moesten weer verder.

We reden richting Townsville, een stad ongeveer zo groot als Enschede, met 165.000 inwoners, waar we een nachtje zouden verblijven. Geen idee wat ons te wachten zou staan, maar daar kwamen we wel achter zodra we daar zouden arriveren. We reden veel gedeeltes over de A1 en ik moet zeggen als het niet nodig is nooit doen. Het is net als in Nederland met de maisvelden, ook zo’n lelijk gewas, wat je aan alle kanten het zicht ontneemt, is het hier de rietsuiker, kilometers, achteraf zeker 1. 000 kilometer als het niet meer is.

See you in Townsville!

 

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial