Start: Nederland

124. Een heel lange weg naar de Canyons

Een lange weg om eindelijk daar te komen, waar je zo graag naar toe wilt of lijkt het zo? Nee het is echt zo, Arizona is zo groot en wij zijn wel zo nieuwsgierig, dat we alles willen zien en veel mensen willen ontmoeten. Zo wilden we ook naar de indianen reservaten, om te kijken hoe deze mensen wonen.

Lange wegen door de dessert.
Maar, af en toe een bronnetje

De Prescott Lakes

McDonalds overal, altijd gemakkelijk om een hotel te bespreken
Chris en Linda, uit de omgeving van Sedona

Gerard kwam met hen in contact bij McDonalds, toen ik met mijn buurvrouw Barbera zat te bellen. Wij gaan meestal naar McDonalds omdat daar altijd WiFi is en je kunt bellen, of een hotel kunt bestellen.

Het gesprek was zo gezellig, dat we uitgenodigd werden, als we naar Sedona zouden gaan. Zij komen uit Vancouver en hadden in 2018 een huis gekocht onder de rook van Sedona.

Zo gezond leven ze ook niet in Amerika
Hele velden met graafmachines langs de autobahn
Maar o zoveel trailercampings
Schoolbussen zijn overal te vinden, zelfs in de kleinste gehuchten

 

 

Een uppie  op hoge “poten”

Kilometer highway

Ontelbare plaatsen waar je kunt eten

 

Het begin van mooie bergpartijen.

  

Sedona, eindelijk weer eens een prachtig gebied en heerlijk genieten niet meer van die uitgestrekte gebieden, waar niets geroeid.

Eindelijk zijn we aangekomen bij Linda Chris, gezellig even bijpraten en dan een wandeling maken met hun fantastisch mooie hond. Linda had nog wat werkzaamheden en gingen wij met zijn drieën aan de wandel.

 

Lekker op het terras bij Linda en Chris

Schoenen uit en dan door het water
Prachtige natuur
Uitloper van de Coloradorivier

Na de fikse wandeling naar een Italiaan om eerst iets te eten en gaan we daarna nog een wandeling maken, omdat je die prachtige bergen ziet in de avondzon, geweldig!

Libda en Chris heerlijk aan de piza

Totaal anders in de avondzon

Heel gek, maar hier zijn elke avond honderden mensen

Linda is helemaal vrolijk
Overal wordt er geklad, ook in Arizona

Onderweg kwamen we in gesprek met een leuk stel mensen, die ook de zonsondergang wilden meemaken. De mevrouw vroeg ons waar we vandaan kwamen en zeiden uit Nederland, ze was helemaal verrukt en vertelde ons dat ze van de Pol heette, haar ouder uit Nederland kwamen, maar zij helaas nooit Nederlands had leren spreken, maar de conversatie werd er niet minder om. Ze hadden van alles bij zich, heerlijke hapjes, wijn, maar geen kurkentrekker. Ik had een hoge golftee gevonden en we probeerden toen maar de kurk eruit te krijgen met een steen en de golftee en dat lukte.

 

Wat je voor een glas wijn niet allemaal doet

De mensen zaten heerlijk te genieten toen wij er weer langs kwamen en mochten ook meeproeven van de hapjes en de wijn, heel gezellig!

 

Op de voorgrond mevrouw van de Pol

Prachtige bloemen

De hond was helemaal triest, toen wij vertrokken.

We hadden met Chris wat plaatsen op de landkaart besproken waar we nog naar toe zouden gaan op weg naar de Antilope Canyon.

Een klein overzichtje

We gingen op weg naar Mesa 1 en 2, maar dat viel zo verschrikkelijk tegen, want honderden kilometers rijden, zonder tankstation, zonder restaurant, zonder dorpen, overal vlaktes, je komt hier door het echte land van de indianen. Hier hebben mensen nog eigen regels, die totaal anders zijn van de andere Amerikaanse inwoners.

Nog steeds sneeuw op de bergen
Nog steeds sneeuw op de bergen
Hier begint de dorre woestijn
Hoe kaal kan een land zijn

Het land van de indianen
Hier en daar een klein dorpje
Eindeloze autowegen

De kerk bij de indianen

 

De hope indianen
Alleen maar kropjes waar indianen wonen
De Hopi indianen

Dit hele stuk van circa 8 uur rijden, had ons bespaard kunnen blijven. We hadden beter richting Flaggstad kunnen rijden en daar fatsoenlijk kunnen overnachten, maar wij kijken niet achterom het kan alleen maar veel beter worden. We hadden eindelijk na veel rijden een hotel gevonden en waren net op tijd, nog een avondmaaltje te bestellen, want ook al komen in dit dorp heel wat meer touristen dan waar we de hele dag hebben gereden, alles was op tijd gesloten. De volgende dag zouden we voordat we richting Page vertrokken naar de Chelly Canyon gaan en dat was zeker de moeite waard.

Het Tseyi gebied

Prachtige uitzichten.
Natonal monument

Een ongelooflijk groot gebied

 

Nog steeds in het indianen gebied

 

Het National park
Hte Navajo reservaat
Dinosaurus voetpribts die hier gevonden zijn
Van dinosaurus tot kleine spin, hier leeft van alles
Veel uitleg over de flora en fauna in dit gebied

Een echt zweethuis.
Het zweethuisje, een ouderwetse Sauna

Even informatie vragen

 

Wij ontmoeten in Page twee erg aardige dames, die allebei uit Engeland kwamen, de dame links op de foto is Geeta Kapoor uit Londen werkt voor een jaar als radiologe in Toronto, om zodoende internationale ervaring op te doen, maar gaat na dit jaar weer terug naar Engeland om daar te gaan werken. De andere dame, Ruchi Sardana woont en werkt in New York, bij een grote bank in New York en is van plan in New York te blijven. Het leuke is dat we beiden nu ook kunnen volgen op Instagram.

Een fantastische ontmoeting

Wij gaan morgen naar de Horse Shoe en daarna naar de Antilope Canyon, de foto’s zijn spectaculair.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial