Start: Nederland

148. Herinneringen aan de Noordkust van Spanje 1999, en een ongeluk richting Moraira in 2019.

image_pdfimage_print

Vanuit Andorra richting Barcelona.

Vanuit Andorra nemen we een prachtige route,  via Olette door het  Regionale Natuurpark van de Catalaanse Pyreneeën naar Barcelona. We hadden eerst van  Biaritz via San Sebastian willen gaan rijden, maar dan hadden we een keuze moeten maken om niet naar Lourdes en Andorra te gaan. Gerard en ik hebben afgesproken, dat we in het voorjaar, misschien van 2021 de hele Noordkust willen rijden en genieten tot aan de Portugese grens, hier schrijf ik straks ook nog een stukje over, want wat is dat een mooie kust, alleen een beetje teveel regen, omdat het aan de Atlantische Oceaan ligt.

Er wordt weer goed voor onze wijn gezorgd

Heerlijk onderweg even een  plaspauze, broodje, drinken en de benen strekken.

Plekken genoeg om even een pauze te houden

We hadden nog steeds mooi weer gehad, maar hoe dichter we bij de stad Barcelona kwamen, waar we een overnachting hadden geboekt, hoe harder het begon te regenen. Onvoorstelbaar, als je door een stad rijdt, die je niet goed kent, waar je ruitenwissers de regen bijna niet van de voorruit kunnen verwijderen, zodat je toch nog een beetje zicht zou hebben. Misschien ligt het aan ons oude cabriootje, wel meer dan 20 jaar oud. Ik zei tegen Gerard: “Als we een bekeuring krijgen voor door rood licht rijden, dan weet je waar dat aan ligt”. Geen hand voor ogen kun je zien, maar je kunt de weg ook bijna niet verlaten, je moet meerijden in de vaart der volkeren. We konden af en toe niet eens zien of het een stoplicht was, gewoon een rode of groene waas.

 

Het hield maar niet op met regenen

 

Het hotel in Barcelona viel niet tegen

We waren gelukkig maar een nacht in Barcelona, we moesten de auto in een heel andere wijk in een parkeergarage parkeren en dat is natuurlijk niet erg een wandeling te moeten maken, maar alleen met stortregens, is er niet zoveel aan. Het hotel lag gelukkig direct op de goede route, maar de parkeerplaats was een crime. We hebben ons 2-3 verreden en kwamen steeds ondanks onze GPS op een verkeerde straat uit, maar het teruglopen, waar de weg veel korter zou moeten zijn, hadden we hetzelfde probleem dat was wat minder leuk, vooral als het weer bar en boos is. Na een etentje in de avond een prima nachtrust en ontbijt de volgende ochtend, waren we blij Barcelona bij regen te verlaten. Gelukkig waren we een paar jaar geleden al een paar dagen in de binnenstad van Barcelona geweest, dus dat we de volgende dag Barcelona gingen verlaten was dan ook niet zo erg, maar eerlijk gezegd hadden we nog graag een paar dagen in Barcelona gebleven, omdat het zo’n mooie stad is. Wie weet zit dat er weer in als we vanaf 2021 heel Spanje willen gaan verkennen.

Herinnering aan mijn vakantie aan de Noordelijke kuststreek (Atlantische Oceaan)van Spanje in 1999.

Mijn moeder die in 1995 een herseninfarct had gehad, had begin mei 1999 een epileptische aanval gehad en dat zag er niet goed voor haar uit. Zij lag in coma maar had altijd tegen mijn zusje Riet en mij verteld, dat ze dan  geen medicatie meer wilde  om haar leven te verlengen, dus riep de verpleeghuis arts ons bij zich om het met mijn zus Riet en mij te bespreken. Ook in het verpleeghuis was bekend dat mijn moeder dat beslist niet wilde. Voor ons was het heel normaal, dat wij haar wil respecteerden.

Mijn moeder toen ze 18 jaar was, in 1932
Toen ik reisleidster was in Noorwegen, kwam mijn moeder 3 weekjes op vakantie in 1978

In de dagen hierna, hadden we diverse gesprekken met de verpleeghuisarts, want ik zou rond het weekend van 7 mei met mijn vrienden Albert en Cecile Morselt, die in Groningen woonden, met de auto  vertrekken naar het Noorden van Spanje, maar kon dat wel of kon dat niet. De arts kon niet aangeven of ik wel of niet kon gaan, dus had ik het zo geregeld, dat ik een goede verzekering had afgesloten en dat ik altijd zo snel mogelijk met vliegtuig terug kon naar Nederland, mocht het nodig zijn, de auto was iets van latere zorg. Met Cecile en Albert die heel wat wereldreizen hadden gemaakt had ik afgesproken dat zij eventueel ook op eigen houtje verder zouden kunnen gaan.

Het geluk was met ons, want geleidelijk aan ging het steeds beter, d.w.z. dat mijn moeder heel erg rustig was en dat ik in nauw contact stond met mijn zusje Riet. Toen we in Biaritz Frankrijk gingen overnachten en ik mijn zusje belde dat we goed waren aangekomen, stond ik versteld van haar verhaal. Ze zi: “Trudy, je wilt het geloven of niet maar met moeder gaat het heel erg goed, dus voor nu hoef jij je even geen zorgen te maken, ze was beter dan ooit een dag in de vier voorbije jaren”.

**Mijn moeder had een herseninfarct gehad en wat ik daar het ergste van vind, is dat ze al die jaren bijna altijd door de vele medicaties,  die een patiënt dan krijgt als een soort sombie in de rolstoel aan tafel zat. Jammer, omdat dit achteraf niet nodig was geweest. Ik weet zeker, dat ze liever het leven van de zes-acht  mooie weken had gehad voor ze stierf dan de vier lange jaren die ze heeft moeten lijden. Daarom hebben Gerard en ik laten vastleggen bij de notaris, dat we niet eeuwig in leven moeten worden gehouden met medicatie. Helaas heeft ze toen maar zes-acht weken geleefd en wel in haar volle bewustzijn zo als ze vroeger was. Ze heeft zelfs de bruiloft van haar kleinkind Judith met Bart, ik dacht, 19 juni 1999 meegemaakt met al haar kinderen, kleinkinderen en verdere familie.

 

Mijn ouders, waar ik nog elke dag trots op ben, die mij gevormd hebben tot de persoon die ik nu ben.

Mam, wat ben ik altijd trots op je geweest, je was een prachtige  vrouw om te zien, maar ook een geweldige vrouw van binnen. ik herinner me nog dat ik meestal een keer per 1-2 weken bij je langs probeerde te komen en dan mocht ik altijd opgeven wat ik graag wilde eten en ik vroeg je meestal, gebakken aardappeltjes en je overheerlijk sla, of bruine bonen met spek, met je heerlijke uitjes in het zuur. Iemand die een gezin van 8 kinderen groot bracht (net na de oorlog) samen met haar man, maar die overleed helaas op zijn 58ste. Dan moet je het verder, (meer dan 25 jaar alleen) toch maar zien te rooien.

Dit was mijn moeder, ze wilde er altijd mooi uit zien en dit kwam na 4 jaar als een sombie te hebben geleefd, weer helemaal terug.

Mijn vakantie had een heel prettig vervolg en ik had elke dag contact met mijn zusje Riet, die mij op de hoogte hield en voor mij wat meer ontspannen was dan ik ooit had mogen dromen. Wij vertrokken vanuit Biaritz door de Pyreneeën, waar we al die fantastische wandelaars en fietsers achterop kwamen, die de Pelgrimsroute naar Santiago di Compostela liepen of fietsten.

Onze eerste pleisterplaats, waar we veel pelgrims tegenkwamen

Der El Camino Primitivo of de z.g.n. primitieve route, wordt beschouwd als de eerste bedevaarsroute naar Santiago de Compostela, ooit afgelegd door Koning Alfonso de II vanuit de stad Oviedo richting de bedevaartsplaats en het graf van de apostel Jakobus de Meerdere. Ook vanuit Nederland vertrekken ieder jaar weer fietsers en wandelaars om zo de pelgrimsroute af te leggen. In veel gevallen is dat vanuit een katholieke St Jakobus de Meerdere kerk, zo staat er ook een Jakobus de Meerdere kerk op de Oude Markt in Enschede en zie je er een beeldje van St Jakobus de Meerdere aan de voorgevel. Het leuke is dat je in veel plaatsen deze pelgrims tegenkomt, ze komen uit Brazilie, Argentinie, Amerika en er zijn meestal mensen vanuit alle landen uit Europa, geweldig en zie je maar dat deze pelgrimstocht overal in de wereld leeft.

Samen met Cecile en de Braziliaanse pelgrim

Wij reden verder richting San Sebastian, wat ik een geweldige stad vind en zeker weer een keer wil bezoeken.  We namen meestal een hostel, die waren er te kust en te keur en het leuke is dat je ook hostels kunt krijgen met twee slaapkamers en douche en toilet in het midden, een fantastische oplossing en niet te duur, maar dat is natuurlijk wel twintig  jaar geleden.

 

Cecile is altijd in voor een grapje, een tafelkleedje als hoedje
Wat gezellig, Albert controleerde natuurlijk even de kurk, geen stoel, maar wel een bed
Of het kastje als stoel

Ik heb mijn ogen uitgekeken naar de prachtige kleuren die ze gebruiken voor divers linnengoed, tafelkleden etc. echt van het Baskenland. Ik had ze ooit willen importeren vanuit het Baskenland, maar daar wilden ze niets van weten en was alleen voor de verkoop in het Baskenland zelf. Je kon ze wel kopen en meenemen als een soort souvenir. Vanuit San Sebastian  naar Bilbao, waar we het schitterende Guggenheim museum hebben bezocht en waar je echt wel een dag rond kunt lopen, geweldig, zou iedereen die in deze stad komt, moeten bezoeken en word je op slag verliefd op musea.

 

Het Guggenheim museum
Deze hond is door het Guggenheium museum wereldwijd bekend geworden

Na Bilbao, gaan we naar Santander met een onnoemelijk breed strand en zo de hele kust af, met al zijn mooie kleine vissersdorpjes en de onherbergzame natuur. prachtig, tot aan de Portugese grens en dan door het binnenland weer terug van Santiago di Compostela, Leon naar Burgos.

In Leon wordt veel aan processies gehouden

Het verhaal doet de ronde, dat Franco,  Burgos hier is hij geboren, hoofdstad van Spanje wilde maken. Maar ondanks dat Madrid de hoofdstad is, is en blijft Burgos een mooie en zeer aparte stad. Vandaar weer door de Spaanse en Franse Pyreneeen terug naar Nederland, waar ik eindelijk mijn moeder weer zag na drie weken.

Onze picknickplekjes onderweg

Wat we tijdens deze reis als erg plezierig hebben ervaren is, dat we heel vaak s’middags rond een uur of vier, een heerlijk flesje wijn, stokbroodje,  met heerlijke vleeswaren of kaas ergens aan de kant van een bos, droog slootje gewoon een  dekentje op de grond en heerlijk zitten smullen, lekker kletsen of een dutje doen alvorens de reis weer verder ging naar ons onderkomen voor de volgende nacht of nachten. Ik kan iedereen aanraden, om altijd een soort campingsetje, d.w.z. paar bordjes,  messen en glazen met een kleine plaid, achterin de auto te hebben, want wat is er mooier dan wild “camperen”. Dus onze plannen staan nog niet vast, maar wie weet in het voorjaar van 2021. Ik zal het jullie laten weten als het zover is en vertellen of alles er nog zo uit ziet en zo ervaar als de eerste keer, als in mijn herinneringen van twintig jaar geleden.

Filmsterren in de dop

We werden in Leon gevraagd door scholieren, om mee te werken aan een film die daar werd opgenomen en zoiets kun je natuurlijk niet afslaan, want wat is er leuker dan ooit nog eens een bekende filmster te zijn.

 

Als figuranten in een film meespelen, was geweldig, maar helaas is er nooit een vervolg op gekomen

 

Terug naar nu, 2019, van Barcelona richting Moraira, of waar het schip mag stranden

We vertrokken de volgende dag vanuit Barcelona en het weer werd gelukkig steeds beter. We namen geen autobanen, want dat is zoals we dat na ons pensioen proberen af te zweren omdat we niet meer op al die hectische mensen zitten te wachten en het liefst over de verlaten weggetjes rijden.

We rijden vanuit Barcelona naar Creixell, naar Benicasim  en van Tarragona,  Grau i Platja naar Moraira, waar ik ook een prachtige herinnering heb uit het jaar 2000, toen ik de reis heb gemaakt met mijn vriendin Cecile van Sevilla langs de kust naar Valencia. Moraira is een mooi gezellig plaatsje en veel leuke en goede restaurants. We hadden afgesproken hier rond te kijken een nachtje overnachten en het avondleven te proeven en dan verder te reizen, want uiteindelijk kun je altijd weer terugrijden mocht het verderop niet bevallen, maar we hadden onze zinnen gezet, dat waar we wat langer wilden verblijven wel een beetje zuidelijker mocht liggen, al was het niet zo verschrikkelijk ver van Moraira.

Na heerlijk rustig te hebben gereden en net voor Moraira aankwamen in Benicasim, gebeurde er iets wat je natuurlijk nooit wilt. We reden door Benicasim en daar reed een oudere Spanjaard achterwaarts van zijn parkeerplaats de voorrangsweg op waar wij reden. Ik voelde mij vreselijk, dat ik helaas niet af kon remmen en hij onze hele mooie oude cabriootje beschadigde, van voorbumper tot achterbumper. De man maakte ons voor alles uit en maakte zich zo kwaad op ons, dat er een Spaans stelletje bij ons kwam en in het Engels vroeg of zij ons konden helpen. Ze waren zo aardig, dat ze de politie belden omdat de Spanjaard vond dat wij fout waren en er vandoor wilde gaan. Het stel uit Madrid bleef,  totdat de politie kwam en hebben aan de politie uitgelegd hoe het was gebeurd, de politie heeft direct alle formulieren voor de verzekering ingevuld en zo konden we toch verder richting Moraira, maar wel met een kater en een zeer beschadigde auto.

 

Een hele boze Spaanse meneer die ons aanreed
De auto beschadigd, van voor tot achterbumper. Nog nooit zoveel pijn gehad in 20 jaar
Mijn bewijs van goed gedrag

 

Pas op met de verzekering in Spanje, zeker belangrijk voor iedereen.

Wel hebben we naderhand heel veel problemen gehad met de Spaanse verzekering, omdat de Spaanse verzekering toch probeerde onder het betalen van de schade uit te komen. Rekken en er bijblijven zal de verzekering gedacht hebben, dan hoeven we niet uit te betalen, maar dat is bij mij niet tegen dovemansoren gezegd en daar hebben we wat op gevonden. Gelukkig hadden wij een adres in Nederland waar we alle papieren en foto’s met offerte van de schade naar toe hadden gestuurd, maar ook deze mensen zijn liever lui dan moe en doen liever niets voor je. Let op!! Alleen als je All Risk verzekerd bent neemt de verzekering in Nederland alles voor zijn rekening, maar voor zo’n oud cabriootje heb je natuurlijk geen All Risk meer. Uiteindelijk kregen we het geld uitbetaald van het taxatierapport van de schade, maar niet de BTW, hoe ze dat hier allemaal doen weet ik niet maar het was binnen en dat was het belangrijkste. Gelukkig kon ik een heleboel verf van de auto afwassen en viel het allemaal nog redelijk mee, dus rijden we nog steeds in ons cabriootje en dat is prima zo, want als we hier iets vinden naar onze zin en hier willen blijven, dan zullen we hier een andere auto kopen, want dat scheelt nogal in de prijs met Nederland.

Op 10-09-2019 hadden wij het ongeluk gehad en zoals jullie kunnen zien kon ik het bedrag na getekend te hebben zonder BTW 3 maanden later pas terugkrijgen. Rare situatie.

Het duurde bijna 3 maanden voordat ze overgingen tot uitbetaling, zonder BTW

Op naar Moraira, waar we een hotelletje vonden midden in het plaatsje zelf. We gingen heerlijk uit eten maar dat viel letterlijk en figuurlijk in het water. We hadden het geluk dat we een restaurant hadden gevonden waar we binnen konden zitten, want er hingen nogal wat regenbuien boven Moraira, dus na 30 minuten begon het te gieten, zo’n zelfde bui als in Barcelona en zag je geen hand meer voor ogen. Alles was hier op de terrassen in een rikketik leeg.

Er was zoveel regen, alles was in een rikketik leeg

Het eten van ons was uitstekend en we zaten heerlijk te genieten, terwijl iedereen aan het vluchten was van de buitenterrassen voor de zware regenbuien. Wat ziet dat er dan ineens ongezellig uit, alle terrassen leeg en geen mens meer op straat.

 

Wat kan Gerard toch heerlijk genieten

Eindelijk, heerlijk vis eten, met af en toe een blik naar buiten waar het pijpenstelen goot

 

Zo kun je in een dag tijd heel veel verschillende dingen meemaken, maar dat is toch ook het leuke van het leven.

Morgen gaan we richting Denia, Gabia, Benissa, Calpe, natuurlijk over de kustwegen en als we niet te lang overal blijven hangen, dan gaan we door naar Altea. Volgen jullie ons weer? We zouden het geweldig vinden.

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Social media & sharing icons powered by UltimatelySocial